ස්වර්ණවාහිනී නාලිකාවේ පසුගියදා අවසන් වූ “නටත් අයෙක් සුරාමතින්” ටෙලි නාට්‍යය පිළිබඳව සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ පළවන විවිධ අදහස් දකිද්දී, මේ සටහන ලියන්නට සිතුණි. විශේෂයෙන්ම, බොහෝ ප්‍රේක්ෂකයන් බලාපොරොත්තු වූ ආකාරයේ අවසානයක් දකින්නට නොලැබීම නිසා ඔවුන් තුළ ඇති වූ කනස්සල්ල සහ නොසතුට මට සිතන්නට යමක් ඉතිරි කළේය.
ඇත්තෙන්ම, ප්‍රේක්ෂකයන්ගෙන් සැලකිය යුතු පිරිසක් බලාපොරොත්තු වූයේ කුමක්ද? පවුලක් කඩා බිඳී යන, එකිනෙකාගෙන් වෙන්වන සහ අවසානයේ සියලු දෙනාම තම තමන්ගේ වේදනාවන් සමඟ තනිවන අවසානයක් නොවේද? නන්දි අනාචාර සම්බන්ධතාවකට යොමු වී, එහි වරද ඇය පිට පැටවෙන අතර, ලද්දු කෙරෙහි ප්‍රේක්ෂක අනුකම්පාව තවදුරටත් වර්ධනය වන ආකාරයේ අවසානයක් බොහෝ දෙනකුගේ අපේක්ෂාව වූ බව පෙනෙන්නට තිබුණි. බොහෝ මත් ලෝලි‍යන් තමන් මතට හිත යොමුකරන්නේ බිරින්දෑවරුන්ගේ වරදින් බව පෙන්වන්නට ප්‍රෙක්ශක සමාජ‍යත් හුරුකරගේන සිටින නිසා එ‍යත් එම පැත්තට කතාව යොමුවී කතාවේ අවසානය එසේ දකින්නට සිතුවා විය හැකි‍යි.
එහෙත්, කතාව අවසන් වූයේ සි‍යල්ලොම සතුටින් විසිර‍යන අවසාන‍යක වුවත් ඒතුලින් සමාජයට විශාල පනිවුඩ‍යක් පෙන්වා දුන්නේ‍ය. පවුලක වටිනාකම, සබඳතාවල සංකීර්ණත්වය සහ බිඳ වැටෙන්නට යන පවුලක් රැකගැනීමේ වැදගත්කම පිළිබඳව සිතන්නට අවස්ථාවක් ප්‍රෙක්ශක‍යාට ඉතිරි කලේ‍ය
අප ජීවත් වන සමාජය දෙස මඳක් විමසිල්ලෙන් බැලුවහොත්, අනුන්ගේ පවුල් ජීවිතවල පවතින ගැටලු තමන්ගේ වාසියට හරවා ගැනීමට උත්සාහ කරන පුද්ගලයන් හමුවීම අරුමයක් නොවේ. අන් අයගේ දුර්වලතා හඳුනාගෙන, ඔවුන් අතර පවතින ගැටුම් තවදුරටත් උග්‍ර කරමින්, තමන්ගේ ආශාවන් සහ අරමුණු ඉටුකරගැනීමට උත්සාහ කරන ධනංජයලා ද මේ සමාජයේ සිටිති.
එවැනි පුද්ගලයන්ගේ ක්‍රියාකලාප හමුවේ පවුල් සබඳතා බිඳ වැටිය හැකිය. විශ්වාසය පළුදු විය හැකිය. ආදරය, බැඳීම සහ වගකීම මත ගොඩනැඟුණු ජීවිත එකිනෙකාගෙන් ඈත් විය හැකිය.
එහෙත් මෙහිදී අප විමසා බැලිය යුතු වැදගත් කරුණක් තිබේ. පවුලක් තුළ ගැටලුවක් ඇති වූ විට එය තවදුරටත් අවුළුවා තමන්ගේ අරමුණු ඉටුකරගැනීමට උත්සාහ කරන පුද්ගලයා සැබවින්ම ජයග්‍රාහකයෙක්ද? නැත්නම් පරාජිත‍යෙක්ද? ඒ පැන‍යටත් අවසානයේ පිලිතුරක් ලැබුනේ එවැනි චරිත වලටද බිඳී‍යන පවුලක් එක් කිරීමෙන් සමාජයට මෙහෙ‍යක් කල හැකි බව පෙන්වා දෙමිනි.
වර්තමානයේ විකාශය වන බොහෝ ටෙලි නාට්‍යවල ප්‍රධාන තේමාවන් අතර අනියම් සම්බන්ධතා, පවුල් ආරවුල්, විවාහ ජීවිතයේ ගැටලු සහ අනාචාර සබඳතා කැපී පෙනේ. මෙවැනි තේමාවන් නිර්මාණ තුළට ඇතුළත් කිරීම වරදක් නොවේ. මන්ද, කලාව තුළින් සැබෑ සමාජයේ පවතින අඳුරු පැතිකඩ පෙන්වා දීමද වැදගත් කාර්යයකි.
නමුත් ගැටලුව පැනනඟින්නේ එවැනි සම්බන්ධතා සමාජය තුල ස්ථාපිතකර ඒවා සමාජ‍යෙ කොටස් බවට මුල්බස්සවා ඒවා සාමාන්‍යකරන‍ය කිරිම තුලිනි.
යම් ක්‍රියාවක් සමාජයේ පවතින බව පෙන්වීම එක් දෙයකි. එම ක්‍රියාව සාධාරණීකරණය කරමින්, එහි ප්‍රතිවිපාක නොසලකා හරිමින් හෝ එය සාමාන්‍ය දෙයක් ලෙස නිරන්තරයෙන් ඉදිරිපත් කිරීම තවත් දෙයකි.
ටෙලි නාට්‍යයක් නරඹන ප්‍රේක්ෂකයා එහි චරිත සමඟ මානසිකව බැඳෙයි. ඇතැම් චරිතවල ක්‍රියාකලාප සාධාරණීකරණය කරයි. තවත් චරිතවලට වෛර කරයි. සමහර අවස්ථාවලදී තමන් කැමති චරිතයක් නිවැරදි කිරීමටත්, අකමැති චරිතයක් දඬුවම් ලබනු දැකීමටත් ප්‍රේක්ෂකයා තුළ ආශාවක් ඇති වේ.
එබැවින් නිර්මාණකරුවකුට පැවරෙන වගකීම හුදෙක් ප්‍රේක්ෂකයාගේ හැඟීම් අවුස්සා, ඔහු හෝ ඇය තිරය ඉදිරියේ රඳවා තබා ගැනීම පමණක් නොවේ. ප්‍රේක්ෂකයාට සිතන්නට යමක් ලබාදීමත්, මනුෂ්‍ය සබඳතා පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් ඇති කිරීමට දායක වීමත් එහි වැදගත් අංගයන්ය.
බොහෝ කතාන්දරවල අවසානයේ ප්‍රේක්ෂකයා අපේක්ෂා කරන්නේ තමන්ගේ හැඟීම්වලට ගැළපෙන තීරණයකි. තමන් ආදරය කරන චරිතය ජයග්‍රහණය කරනු දැකීමටත්, තමන් අකමැති චරිතය පරාජය වනු දැකීමටත් ඔහු කැමැත්තක් දක්වයි. එය ස්වාභාවික ප්‍රේක්ෂක ප්‍රතිචාරයකි.
එහෙත්, ජනප්‍රිය ප්‍රේක්ෂක අපේක්ෂාවට ගැළපෙන අවසානයක් ලබාදීම සහ සමාජයට අර්ථවත් පණිවිඩයක් ලබාදෙන අවසානයක් නිර්මාණය කිරීම යනු එකම දෙයක් නොවේ.
පවුලක් බිඳ වැටීම, අනියම් සම්බන්ධතා හේතුවෙන් ජීවිත අවුල් වීම සහ එකිනෙකා කෙරෙහි පවතින විශ්වාසය විනාශ වීම වැනි සිදුවීම් නාට්‍යමය වශයෙන් ප්‍රබල විය හැකිය. එවැනි සිදුවීම් ප්‍රේක්ෂකයාගේ කුතුහලය වැඩි කිරීමටත්, කතාව වටා සංවාදයක් ගොඩනැඟීමටත් සමත් වේ.
නමුත් බිඳ වැටෙන්නට යන පවුලක් නැවත එක්වීම, වැරදි අවබෝධයන් දුරු කරගැනීම, සබඳතා පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීම සහ මිනිසුන් අතර පවතින බැඳීම්වල වටිනාකම හඳුනාගැනීම ද ඒ තරමටම ප්‍රබල කතා තේමාවන්ය.
පවුලක් බිඳ වැටෙන ආකාරය පෙන්වීමට වඩා, එය බිඳ වැටීමෙන් වළක්වාගත හැකි ආකාරය පෙන්වීම ඇතැම් විට වඩාත් වටිනා කලාත්මක කාර්යයක් විය හැකිය.
මෙහිදී පවුලක් රැකගැනීම යන්නෙන් අදහස් වන්නේ ඕනෑම තත්ත්වයක් යටතේ අයුක්තිය, හිංසනය හෝ හානිකර හැසිරීම් ඉවසා සිටිය යුතු බව නොවේ. ඒ වෙනුවට, ගැටලු හමුවේ වගකීමෙන් ක්‍රියා කිරීම, සත්‍යයට මුහුණ දීම, වැරදි නිවැරදි කරගැනීම සහ සබඳතාවල වටිනාකම තේරුම් ගැනීම වැනි කරුණු පිළිබඳව සිතීමට අවස්ථාව ලබාදීම බව මගේ හැගීම‍යි.
මේ සියල්ල සලකා බලන විට, “නටත් අයෙක් සුරාමතින්” ටෙලි නාට්‍යයේ අධ්‍යක්ෂවරයා වූ රොෂාන් රවීන්ද්‍රටත්, තිරනාටක රචකයා වූ රසික සුරවීර ආරච්චිටත් මගේ ගෞරවය හිමි විය යුතුය.
ප්‍රේක්ෂකයන්ගෙන් කොටසක් බලාපොරොත්තු වූ පවුල් බිඳ වැටීමේ අවසානය වෙනුවට, පවුලක වටිනාකම පිළිබඳව සිතන්නට අවස්ථාවක් ලබාදෙන අවසානයක් තෝරාගැනීම අගය කළ යුතු කරුණකි.
නිර්මාණකරුවකුට තම කතාව අවසන් කළ හැකි මාර්ග බොහෝය. එහෙත් ඒ අතරින් සමාජයට වඩාත් අර්ථවත් පණිවිඩයක් ලබාදිය හැකි මාර්ගයක් තෝරාගැනීම නිර්මාණශීලීත්වය මෙන්ම වගකීමද පිළිබිඹු කරයි.
මෙම නිර්මාණයේ අවසානය පිළිබඳව ප්‍රේක්ෂකයන්ට විවිධ මත තිබිය හැකිය. ඇතැමුන් එයට කැමති විය හැකිය. තවත් පිරිසක් වෙනස් අවසානයක් බලාපොරොත්තු වන්නට ඇත. එය සාමාන්‍ය දෙයකි. කලා නිර්මාණයක් පිළිබඳව එකිනෙකට වෙනස් අදහස් පැවතීම එහි වටිනාකම අඩු නොකරයි.
එහෙත් මා අගය කරන්නේ ප්‍රේක්ෂකයාගේ කුතුහලය පමණක් නොව, පවුලක් සහ මනුෂ්‍ය සබඳතා පිළිබඳව නැවත සිතා බැලීමට ඉඩ සලසන පැතිකඩක් ඉස්මතු කිරීමයි.
අවසානයේ අප සිතා බැලිය යුතු දෙයක් තිබේ…
ටෙලි නාට්‍යයක් යනු හුදෙක් දවසේ වෙහෙස නිවාගැනීමට නරඹන විනෝදාස්වාද මාධ්‍යයක් පමණක් නොවේ. එය අපගේ සිතුම් පැතුම්වලට බලපෑම් කළ හැකි, සමාජය දෙස වෙනස් කෝණයකින් බැලීමට මඟ පෙන්විය හැකි මාධ්‍යයකි.
අප නරඹන කතාවලින් පවුල් බිඳ වැටෙන ආකාරය පමණක් නොව, ඒවා රැකගැනීමේ වටිනාකමද ඉගෙනගත යුතුය. වැරදි සිදුකරන මිනිසුන් දෙස බැලීමේදී ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන්ගේ ප්‍රතිවිපාක ගැන සිතනවා සේම, ඒවා නිවැරදි කරගැනීමට ඇති අවස්ථාවන් පිළිබඳවද සිතිය යුතුය.
අනුන්ගේ පවුල් ජීවිත බිඳ වැටෙනු දැකීමෙන් තෘප්තියක් ලබනවා වෙනුවට, ඒ පවුල් තුළ ඇති ගැටලු විසඳාගැනීමට මඟක් තිබේදැයි සිතන සමාජයක් අපට අවශ්‍යය.
එබැවින් “නටත් අයෙක් සුරාමතින්” අවසානය ගැන මගේ අදහස සරලය.
පවුලක් කඩා බිඳ දමන කතාවක් රසවිඳිනවාට වඩා, බිඳ වැටෙන්නට යන පවුලක් නැවත එක්වන කතාවකින් ජීවිතයට යමක් ඉගෙනගැනීමට හැකි නම්, එය වඩාත් අර්ථවත් රසවින්දනයක් නොවේද?
ඒ වෙනුවෙන් මෙම නිර්මාණයට දායක වූ සියලු දෙනාට මගේ ප්‍රණාමය!
No comments:
Post a Comment
මගේ මේ ලිපියට ඔයගොල්ලන්ට හිතෙන්නෙ මොනවද ?
…පුංචි සටහනත් මට වැදගත්, හරි වැරදි හදාගෙන ඊලග ලිපිය ලියන්න ..