he
මාමේ අන්දරේ
මොනවද ඔය පැදුරේ ?මේවා තමා ඩොට් කියන්නෙ හරි පැනි රස ටොපී
ඩොට් කියලා අලුත් ටොපී ...
පුතේ දුවේ මේ අහන්න……
පැනි රස ගැන කියාදෙන්න…
මටත් වඩා ජගතෙක් නෑ
ඩොට් ටොපියේ රස දැනුනම සීනි කෑවා සිහිවෙනවා..
--------------------------------------------------------
වෙද මහත්තයො
මේ ළමයා හරි මලානිකයි ....
…කෝ බලන්න ...…
දිව දාන්න එලියට...…
මේන්න මේ වට්ටෝරුව පත අට එකට හිඳුවා ඩොට් සමග තුන් වේලක් දෙන්න…
අනේ දුවේ උඹේ කටේ ... බෑ බෑ බෑ මගේ කටේ .
…
මේ ඉස්සරම ඉස්සර අහලා පුරුදු නැත්නම් රූපපෙල ඉබේම හිතෙ මැවෙන වෙළඳ දැන්වීම් දෙකක්. සමහරුනම් දන්නෙත් නැතිව ඇති. අද කාලෙනම් ටොපි විකුනන්න මහන්සිවෙන්න ඕනෙ නෑනේ. ඉතිරි සල්ලි වෙනුවට ටොපිනෙ දෙන්නෙ.
දිගටම බඩ යන සම්පාගේ අසනීපෙට බොන බෙහෙතින් සුව නොවුන නිසා ඉන්ජක්ශන් එකක් දුන්නනේ. ඒ කතාව එතනින් ඉවර කලේ නෑහැනේ. ඒ "පස්සෙ මයිල්" කතාව නොබැලුවනම් මෙතනින් කියවන්න. ඔන්න අද කියන්න යන්නේ ඊට පස්සෙ සම්පාට වුන කතාව.
…
…ෂේව් කරලා නිවියා ගාලා තිබුන පස්සට නර්ස් නෝනලා ඇවිත් හිනාවෙවී ඉන්ජක්ශන් එක ගහලා ගියා. ඉන්ජක්ශන් එක ගැහුවට පස්සෙනම් සම්පගේ අසනීපය හොඳවුන බව කතාවෙන් පෙන්නුවා. ලැජ්ජාව පිරිච්ච මූන හංගගන්න උවමනා නිසා ලෙඩේ හොඳ උනාද කියන්න දන්නෙත් නැ. කොහොම හරි සම්පා බඩයන අසනීපය සුව අතට පත්වූ බව කියලා රෝහලෙන් නික්මුනා.
අර කතාවක් තියනවනේ ඩොක්ටර්ලටයි ප්‍රොක්ටර්ලටයි බොරු කියුවොත් අඩි හයක් යට කියලා. අන්න ඒ කතාව එදා තව පොඩ්ඩෙන් ඇත්ත වෙනවා සම්පගේ යාලුවො ටික නොහිටින්න.
ඔන්න පටන් ගන්නකොටම කියුවා මේක මඩක්. හැමදාම ඇහෙන්නේ ගාල්ල මාතර පැත්තෙ අයගේ මඩ කතානේ.ගාල්ල මාතර යාලුවන්ගෙන් එහෙම නැත්නම් කතා නායකයන්ගෙන් ටික ටික බැනුම් අහන එකත් ඔය අතරෙම සිද්ද වෙනවා. මොනවා කරන්නද ඉතින් මට අහන්න ලැබෙන්නෙම ඒ පැත්තෙ අයගෙ කතා හන්දා වෙන පලාත්වල කතාවලට වඩා දකුනු පලාතට සම්බන්ද කතා පෙට්ටගමට එකතු වෙනවා. අද කතාවත් මාතර අහංගම පැත්තෙ යාලුවෙකුට උන කතාවක්.
…
මෙ යාලුවගේ නම සම්පත්. යාලුවො හැමෝම කියන්නෙ නම කෙටි කරලා සම්පා කියලා. සම්පා හොද දෙකේ හතරේ පොරක් සම්පගේ හැඩ රුව කොහොමද කියනවනම් හොඳ වලස් නාම්බෙක් අනිත් පැත්ත හැරිලා හිටගෙන ඉන්නවා කියලා හිතාගන්නකො. හරියටම කියනවනම් ගෝරිල්ලෙක් කියුවත් වැරදි නැ.
හැමදාම මගේ කතා කියන එකේ අද මගේ කතන්දර බොහෝමයක කතානායකයා වුන සිරිල් නොහොත් සිරා කියුව කතාවක් කියන්නම්. මේක ලු කතාවක්. අන්තිමටම ලු දාන්නද ඉස්සරවෙලාම ලු දාන්නද කියලා හිතාගන්න බෑ.
සිරා දකුනු පලාතෙ කෙනෙක්නේ මෙ කතාවත් ඒ ගම් පලාතෙම කෙනෙකුගෙ ගෙදරදි සිදුවුන කතාවක්,
ඔය ගෙදර ඉන්න පුතා කොළඹ නැවතිලා ඉගෙනගන්න කෙනෙක්. හැබැයි පාසලක නෙමෙයි. එක්තරා පිලිගත් වෘත්තීය පුහුනු ආයතනයක. හැම සතියකම නැත්නම් නිවාඩු ලැබුන හැම දිනකම කොළඹ නොඉඳ ගමෙ යාමෙ පුරුද්ද්ක් ඔහුට තිබුනා. ගමේ තාලෙට හැදුන මේ කොලුගැටයා ගම ගැන හරි ඉහලින් තමයි කොළඹදි කතාකරන්නේ ඔහුගෙ වචනවල තියෙන්නෙ ගම ගැන වර්නනාවක් මිසක ගමගැන නරකක් නොවේ. කොළඹ කෑම පවා ඔහු ගත්තෙ කුසගින්න නිවා ගන්න මිසක පිරියකට නොවේ. දහවලේ කෑම ගන්නා විටත් ගමේ කෑම මහ ඉහලින් කතාකලා. නගරයෙ කෑම වල කෘතිම බව නිතරම කතාකලා.නගරෙ කොල්ලන් අතර මේ ගමෙ කොල්ලා "බයිට් එකක්". නගරෙ උන්ට මේ කොලුවා අල බතල පොරක්.
හැමදා කතා ලියුවත් මම ගොතමින් අකුරු
සිතුනා ලියන්නට අද කවියෙන් කර අකුරු
…මිතුරෙක් සිටියි තනිකඩ ජීවිතය හුරු
…කියමි කතාවක් ඔහු හා බැඳි අපුරු
…තනියම තමයි හැම වැඩ ඔහු කෙරුවේ
…මාල වලලු පලඳන අය නෑ පැතුවේ
…මගුල් තුලා ගැන ඔහු මද පමනින් සිතුවේ
…වයස ගියා ඔහු නෑ ඒ ගැන දුටුවේ
චන්දරේ කොළඹ ආපු කතාව පහුගිය දවසක දැම්මනේ නොබලපු අය ඉන්නවනම් මෙන්න ලින්කුව "චන්දරෙ කොළඹ ආ හැටි" ගිහින් බලා ගන්න. මොකද මේ කතන්දර මාලාවෙ නිදන් කතාව තියෙන්නෙ එතන. ඒක නොකියෙව්වා කියලා මෙ කතාව වෙනම කතාවක් හැටියට කියවන්න අපහසු නෑ.
අද කියන්නෙ චන්දරේගෙ සගයා "සිරා" කොළඹ ආපු හැටි. මෙ දෙන්න එකතුවෙලා සොසේජස් බැදපු හැටි මතක ඇතිනෙ මතක නැත්නම් "මල්ටි purpose අයන්" මෙතනින් පොස්ටුවට යන්න. ඒ කතාවට අනුව මෙ දෙන්නගෙ බඩවලුත් දැන් හරි ගානට පදම් වෙලා. අවුරුදු ගානකට පස්සෙ බඩවල් පදම් උනාට කොළඹ එනකොටනම් එහෙම නෑ කියලා තමා තතු දන්නෝ කියන්නෙ. කොහොමින් කොහොම හරි මෙන්න මෙකයි අද කතන්දරය
මාතර පැත්තෙ මිතුරෙකුගෙ කතාවක්. උන්දෑ පාසැල් සමයෙ උන් කතාවක් නිසා පුංචි ඉඟියක් විදියට එක කතාවක් මතක් කරන්නම් කතාව නම් කොලෝනියල් කසින්ස්. ඒකෙ අර ඔරුවත් අරන් පාලම යටට යන්නෙ. අන්න ඒ කතාවට පොඩි සම්බන්දයක් මෙ කතාවෙ තියනවා.
ඔය කියුව පාලමයටින් ගලාගෙන යන ගඟ දැන් අවුරුදු ගානක සිට ගලාගෙන යනවා. ගඟ අයිනෙ බොහෝ දෙනා දියනාන මනස්කාන්ත ගල් තලාවකුත් තියනවා.
… දියනාන ස්ථානය කියුවම මට පොඩි අතුරු කතාවක් මතක් උනා.
මම මෙ මඩක් ගහනවා හෙම නෙවෙයි. අපෙ කන්තොරුවෙ යාලුවෙක් කියපු කතන්දරයක්. අපෙ කන්තොරුවෙ උන්නට ජීවිතෙට "අත්තම්මගෙ පෙට්ටගමට" ගොඩ නොවෙන හින්දා බය නැතිව මෙ කතාව දාන්න පුලුවන් අහන්නෙ බලන්නෙ නැතිවම. මගෙ හිතෙ හැටියටම ලියලා.
ඔන්න මේ කතාවෙ කතානායකයට සිරිල් කියමු . නැත්නම් හැමතිස්සෙම එයා මෙයා කියකිය ඉන්න එපැයි. ඔය එයා මෙයා නොහොත් සිරිල් හැම සති අන්තයෙම ගමෙ යනවා. ගමේ යනවා කියුවට ගමේ කාවවත් බලන්නවත් මුනගැහෙන්නවත් නෙමේ. සිරිල්ට ඉන්නවා මරු යාලුවො සෙට් එකක් , සිරිල් එනකන් මගබලා ඉන්න. උදෙ,දිවා,රැයෙ, කරටි කැඩෙන්න බොතල් හිස් කරන්න පුලුවන් සෙට් එකක්. සති අන්තයම එන්ජෝයි කරලා සඳුදා සමහරවිට වැඩට එන්න එන්න ලැබෙන්නෙත් නෑ.
සුනාමි ඇවිල්ලා අවුරුදු 7ක් ගෙවුනා නැතිවුන දේ බොහොමයි. ඒවා ගැන කතාකලා කියලා නැවත ඒවා ලබාගන්න යැ. ලිපියෙ පලමුවෙන්ම සුනාමියෙන් මියගිය අයට ඒ ඒ ආගමට අනුව ලැබිය යුතු ගෞරවය පුදකරනවා.
ඔය සුනාමියෙ දුක අස්සේ හීන් විනෝදජනක සිදුවීම් උනත් සිදුනොවුනම නොවෙයි . ඒ මිනිස්සු අත්දැකපු බිහිසුනු දුක්බර මතක අස්සෙ ඒ සිදුවීම් අමතක වෙලා ගිහින්. මෙ එහෙන් මෙහෙන් මතකයට නැගුන සිදුවීම් දෙකක් .
ඔයගොල්ලන්ට මතක ඇතිනෙ වැසිකිලි ජල කප්පාදුව නොහොත් Cost Cutting කතාව මෙක එකට සම්බන්ද එකක් නොවුනට සම්බන්දයක් නැත්තෙමත් නෑ.
මේ කතාවෙ කතා නායකයො දෙන්නයි. මෙ දෙන්නම රැකියාව කරන්නෙ කොළඹ කන්තෝරුවක දෙන්නම එකම බෝඩිමක තමයි නතරවෙලා ඉන්නෙ. දෙන්නම මාංශභක්ශකයෝ කියුවට වරදක් නෑ. (මෙක බලල මුන් දෙන්නා මාව අනුබව කරයිද දන්නෙ නෑ)
මෙන්න අද උදේ මේ දෙන්න වැඩට යනවා මම බලාගෙන. යකො මුන් දෙන්නගෙම ඇඳුම් හොඳටම පොඩිවෙලා. නීට් එකට අඳින මුන් දෙන්නගෙ ඇඳුම් පොඩිවෙලා මොකද කියන එක මට ලොකු ප්‍රහේලිකාවක්.
මම හිමිහිට ප්ලග් වෙලා ඇහුවා ඩබලගෙන් මොකද උනෙ කියලා. බැලින්නම් මෙ ගොල්ලන්ගෙ බොඩිමෙ තිබුන අයන් එක හොරු අරගෙන. මමත් ඉතින් සෝක මූඩ් එකක් දාලා කියුවා, කමක් නෑ බං අයන් එක විතරනෙ නැතිඋනෙ කියලා. මෙන්න බොලෙ මුන් දෙන්නටම නැග්ගා අසූහාරදාහට . උඹ දන්නවද අපි ඒ අයන් එකෙන් කොච්චර දෙවල් කරගන්නවද කියලා.
....
...
ඇත්තටම එක අයන් එකක් කියුවට අයන් එකක්ම විතරක් නෙමෙය් රෑ කෑමට සොසෙජස් බැදගෙන තියෙන්නෙත් එකෙන් , ඇලුමීනියම් පිගනක් අයන් එක උඩින් තියලා අර රුපියල් 10 ඇස්ට්‍රා බඩී එකක් පිගානට දාලා
